صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۸۵۹

میگون لبی که مست و خرابم سرچشمه‌ای که سیر ز آبم کند کجاست؟ دریادلی که از قدح بی‌شمار می فارغ ز فکر روز حسابم کند کجاست؟ عمری است تا ز جسم گرانجان در آتشم سیل سبکروی که خرابم کند کجاست؟ کرده است تلخ دیده بیدار عیش من شیرین فسانه‌ای که به خوابم کند کجاست؟ چون لاله شد دلم سیه از تنگنای شهر دشتی که خوش عنان چو سرابم کند کجاست؟ چون گل ز هرزه خندی بیجای خود ترم سوز محبتی که گلابم کند کجاست؟ بند زبان من شده در بزم وصل، هوش پیمانه‌ای که رفع حجابم کند کجاست؟ لرزان ز سردسیر صباحت رسیده‌ام حسن برشته‌ای که کبابم کند کجاست؟ صائب سخن رسی که درین قحط سال هوش گوشی به فکرهای صوابم کند کجاست؟