صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۸۴۳

به ابر اگر چه توان چشم آفتاب گرفت نمی‌توان دل بیدار را به خواب گرفت به آب خضر کجا التفات خواهد کرد؟ چنین که تشنه ما خوی با سراب گرفت خیال لعل تو از دل کجا رود، هیهات نمی‌توان نمک سوده از کباب گرفت خراب حالی ازین بیشتر نمی‌باشد که جغد را دل ازین خانه خراب گرفت ز بس که بوی تو در مغز پیچیده است توان ز بال و پر بلبلان گلاب گرفت مگر عذار ترا شد زمان خط نزدیک؟ که خون مرا به جگر رنگ مشک ناب گرفت کدام ساعت سنگین، دو چشم بخت مرا درین زمانه پر انقلاب خواب گرفت؟ گرانترست ترا خواب غفلت از دل سنگ وگرنه لعل ز خورشید آب و تاب گرفت به جرعه‌ای دل گرم مرا کسی ننواخت اگر چه روی زمین را به آفتاب گرفت عیار غفلت ازین بیشتر نمی‌باشد که آفتاب قیامت مرا به خواب گرفت به روی مهر جهانتاب، ماه نو را دید کسی که وقت سواری ترا رکاب گرفت ز عشق کار جهان باز می‌شود صائب خوشا کسی که توسل به آن جناب گرفت