صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۸۲۸

هزار حیف که دوران خط یار گذشت شکست رنگ گل و حسن نوبهار گذشت چنان سیاهی خط تنگ کرد دایره را که حسن، همچو نسیم از بنفشه زار گذشت حذر ز سایه مژگان خویشتن می‌کرد ز جوش خط چه بر آن آتشین عذار گذشت تو وعده می‌دهی و حسن بر جناح سفر تو روز می‌گذرانی و روزگار گذشت گهر به چشم صدف در کمین ریختن است مگر حدیثی ازان در شاهوار گذشت؟ در آتشم چون گل از برگ خود، خوشا سر دار که نوبهار و خزانش به یک قرار گذشت غبار خاطر ازین بیشتر نمی‌باشد که از خرابه من سیل باوقار گذشت چه سود لوح مزارم ز خشت خم کردن؟ مرا که عمر به خمیازه و خمار گذشت ز روزگار جوانی خبر چه می‌پرسی؟ چو برق آمد و چون ابر نوبهار گذشت یکی است مرتبه صدر و آستان پیشش کسی که همچو تو صائب ز اعتبار گذشت