صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۸۲۱

ز دام سوختگان عشق را رهایی نیست ز لفظ، معنی بیگانه را جدایی نیست درین زمانه چنان راه فیض مسدوست که از شکاف دل امید روشنایی نیست خوش است دردل شب دستگیری محتاج عبادتی که نهانی بود ریایی نیست ز بیقراری دراست تیغ بازی من وگرنه موج مرا میل خودنمایی نیست دل من و تو ز همصحبتان دیرینند مرا به ظاهر اگر با تو آشنایی نیست ز فیض بی‌ثمری فارغ از خزان شده‌ام مرا چو سرو شکایت ز بینوایی نیست فغان که آبله در پرده می‌کند اظهار شکایتی که مرا از برهنه پایی نیست خمش ز دعوی دانش، که جهل را صائب هزار حجت ناطق چو خودستایی نیست