صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۸۰۸

اگر نمی‌تپدم دل، ز آرمیدن نیست که تنگنای جهان جای دل تپیدن نیست ز بی‌غمی نبود رنگ روی من بر جای ز ضعف، رنگ مرا قوت پریدن نیست ز دست آینه شد موی سبز و گشت سفید هنوز دانه امید را دمیدن نیست قدم به خار و گل راه عشق یکسان نه که رهزنی بتر از پیش پای دیدن نیست سخن به خاک نیفتد ز طعن بدگهران که آبروی گهر را غم چکیدن نیست تپیدن دل سیاره می‌کند فریاد که این شکسته بنا، جای آرمیدن نیست نفس برای رمیدن ذخیره می‌سازد وگرنه شیوه آن شوخ آرمیدن نیست به روی من چمن آرا عبث دری بسته است مرا چو پای گرانخواب، دست چیدن نیست ز نامه صلح به طومار آه کن صائب که نامه الف آه را دریدن نیست