صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۸۰۶

به می‌طرف شدن آیین هوشیاران نیست به قلب شعله زدن کار نی سواران نیست به روز ابر، زر مطربان به باده دهید که هیچ نغمه‌تر چون صدای باران نیست عجب که آتش دوزخ به خویشتن گیرد دلی که سوخته آتشین عذاران نیست به بیقراری دل وا شده است دیده ما سپند در نظر ما ز بیقراران نیست چو گردباد نگردم به گرد خود، چه کنم؟ درین زمانه که گردی ز خاکساران نیست سخن به بال هوادار اوج می‌گیرد وگرنه ناله قمری کم از هزاران نیست همیشه ابرتری هست در نظر صائب خرابه دل ما بی‌هوای باران نیست