صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۷۹۳

سیاه مستی چشم از شرابخانه کیست؟ عقیق چهره و لعل لب از خزانه کیست؟ ز خرمن که برون جسته است دانه خال؟ غبار خط معنبر ز آستانه کیست؟ چراغ برق ز خوی که می‌شود روشن؟ خروش ابر بهاران ز تازیانه کیست؟ ز خواب ناز ظفر وا نمی‌کند نرگس زبان سبزه نورسته در فسانه کیست؟ می‌صبوح که در جام صبح ریخته است؟ سیاه مستی شب از می‌شبانه کیست؟ بهار نسخه آن پنجه نگارین است خزان مسوده رنگ عاشقانه کیست؟ دلش چو خانه زنبور خانه خانه شده است ترنج بی‌سر و پای فلک نشانه کیست؟ نوای مرغ چمن حلقه برون درست جراحت جگر غنچه از ترانه کیست؟ اگر ز کاکل خوبان گره گشاید باد گشایش سر زلف سخن ز شانه کیست؟ نظر به خوشه پروین سیه نمی‌سازد دل رمیده ما در هوای دانه کیست ز عشق نیست اثر در جهان، نمی‌دانم که این همای سعادت در آشیانه کیست چگونه مست نگردد جهان ز گفتارش؟ حریم سینه صائب شرابخانه کیست؟