صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۷۸۸

ز باده حالت فرزانه می‌توان دانست حریف را به دو پیمانه می‌توان دانست فروغ حسن درین انجمن نمی‌ماند ز بیقراری پروانه می‌توان دانست خراب حالی من ترجمان عشق بس است که زور سیل ز ویرانه می‌توان دانست بلند همتی ساقیان میکده را ز طاق ابروی مردانه می‌توان دانست عیار چهره چون آفتاب ساقی را ز جوش سینه میخانه می‌توان دانست حضور گوشه نشینان کنج عزلت را ز بستن در کاشانه می‌توان دانست زبان شکوه بود حاصل برومندی ز خوشه بستن هر دانه می‌توان دانست اگر تو چشم توانی ز هر دو عالم بست ره برون شد ازین خانه می‌توان دانست ز برگریز پر و بال شوق می‌ریزد بهار شورش دیوانه می‌توان دانست رسیده‌اند ز پرسش به کعبه راهروان به جستجو ره میخانه می‌توان دانست تمام شد سخن و حرف زلف او برجاست درازی شب از افسانه می‌توان دانست قماش حسن گلوسوز شمع را صائب ز جانفشانی پروانه می‌توان دانست