صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۷۸۵

کدام زهره جبین گوشه نقاب شکست؟ که رعشه ساغر زرین آفتاب شکست نقاب شرم تو خواهد به یک طرف افتاد نمی‌شود نخورد فرد انتخاب، شکست کسی کز آن لب میگون به باده قانع شد خمار باده گلرنگ را به آب شکست به ماهتاب غلط می‌کند تماشایی ز خجلت تو ز بس رنگ آفتاب شکست دگر ز بخیه مژگان بهم نمی‌آید ز انتظار تو در دیده‌ای که خواب شکست شراب سوختگان می‌رسد ز پرده غیب خمار شعله ز خونابه کباب شکست به باد داد سر خویش را ز بی‌مغزی کلاه گوشه به دریا اگر حباب شکست دگر چگونه کنم در لباس دعوی زهد؟ که زیر خرقه مرا شیشه شراب شکست چسان احاطه کند فیض صبح را دل من؟ که شیشه فلک از زور این شراب شکست رهین منت دریا چرا شوم صائب مرا که تشنگی از موجه سراب شکست