صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۷۷

شیشه‌ای، می‌بود اگر چون شمع بر بالین مرا از خمار می‌نمی شد دل سیه چندین مرا داغ دارد شعله سرگرمیم خورشید را پخته گردد، خشت خامی گر شود بالین مرا می‌کشد دست نوازش بر سر دریا ز موج آن که بر دل می‌نهد دست از پی تسکین مرا جوش دریا بی‌نیاز از آتش همسایه است ساده لوح آن کس که بی‌تابی کند تلقین مرا سرمه می‌کردم ز برق تیشه سنگ خاره را گوشه چشمی اگر می‌بود از شیرین مرا تا عنان نفس سرکش را به دست آورده‌ام توسن افلاک چون عیسی است زیر زین مرا استخوان در پیکر من توتیا خواهد شدن خواب غفلت گر به این عنوان شود سنگین مرا کوهسارم، صرفه نتوان برد در افغان ز من می‌کند تمکین خود، هر کس کند تمکین مرا چون نباشد بلبل من چار موسم نغمه سنج؟ نیست کم از شاخ گل هر مصرع رنگین مرا کرد از فکر معاش آسوده‌ام فکر معاد شد دوای صد هزاران درد، درد دین مرا از هوسناکان دنیا گر گریزم دور نیست می‌فزاید خارخار از صحبت گرگین مرا صائب از ناز و عتاب او ندارم شکوه‌ای مد احسانی است از ابروی او هر چین مرا