صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۷۴۴

گشاد دل به سخنهای آشنا بسته است نشاط گل به سبکدستی صبا بسته است تو گم نگشته‌ای از خویشتن، چه می‌دانی که شمع رشته به انگشت خود چرا بسته است؟ مکن ملاحظه از شرم، حرف ما بشنو که این طلسم به یک حرف آشنا بسته است ز نقش اطلس و دیبا موافقت مطلب که نقشهای موافق به بوریا بسته است گناه روی به آیینه می‌کند نسبت سیه دلی که کمر در شکست ما بسته است چو موج محو شو اینجا که تخته تعلیم در رسیدن دریا به ناخدا بسته است ندیده سختی از ایام، دل نگردد نرم که روسفیدی گندم به آسیا بسته است فراغبال درین بوستان نمی‌باشد که بوی سنبل و گل، دام در هوا بسته است قدم ز خاک شهیدان کشیده‌ای عمری است نصیحت که به پای تو این حنا بسته است؟ نماند ناخن تدبیر در کفم صائب که این گره به سر زلف مدعا بسته است؟