صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۷۴۱

ز درد، عشق مرا بی‌نیاز ساخته است ز جستجوی دوا بی‌نیاز ساخته است ادا چگونه کنم شکر درد بی‌درمان؟ که از طبیب مرا بی‌نیاز ساخته است کمند جاذبه بحر، همچو سیل بهار مرا ز راهنما بی‌نیاز ساخته است نظر به ملک سلیمان سیه نمی‌سازد قناعتی که مرا بی‌نیاز ساخته است خوشم به بی‌سر و پایی، که خانه بر دوشی مرا ز هر دو سرا بی‌نیاز ساخته است رسانده است مرا بیخودی به مأوایی که از مقام رضا بی‌نیاز ساخته است کباب حسن گلوسوز تشنگی گردم! کز آب خضر، مرا بی‌نیاز ساخته است تپیدن دل بیتاب در طریق طلب مرا ز منت پا بی‌نیاز ساخته است هوای باطل دنیا عجب فسونسازی است که خلق را ز خدا بی‌نیاز ساخته است جمال کعبه مقصود، از کمال ظهور مرا ز قبله نما بی‌نیاز ساخته است نیازمندی ما کی به خاطرت گذرد؟ چنین که ناز ترا بی‌نیاز ساخته است نیازمند تو کرده است ما فقیران را ترا کسی که ز ما بی‌نیاز ساخته است منم که ناز به معشوق می‌کنم صائب وگرنه عشق که را بی‌نیاز ساخته است؟