صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۷۴

کو می‌گرمی که در جوش آورد خون مرا؟ چون شفق سازد فلک پرواز گلگون مرا از محک افزون شود قدر زر کامل عیار سرکشی از سنگ طفلان نیست مجنون مرا پخته شد از گوشه عزلت شراب نارسم خم برون آورد از خامی فلاطون مرا معنی نازک نباشد ایمن از عین الکمال نیل چشم زخم باشد لفظ، مضمون مرا بی‌گناهی می‌کشد از قاتل خود انتقام چون حنا پامال نتوان ساختن خون مرا سخت‌تر گردد گره هرگاه صائب‌تر شود نیست ممکن می‌گشاید جان محزون مرا