صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۷۳۱

شراب کهنه که روشنگر روان من است مصاحب من و پیر من و جوان من است ز فیض بیخودی از هر دو کون آزادم خط پیاله ز غم‌ها خط امان من است ز انفعال گنه دل نمی‌توان برداشت وگرنه جذبه توفیق همعنان من است چه حاجت است به دریوزه ملال مرا؟ خمیر مایه غم، مغز استخوان من است ازان چو باد صبا گشته‌ام پریشان سیر که دست زلف بلند تو در میان من است دگر چه کار کند سعی طالع وارون؟ که خضر در پی پیچیدن عنان من است چراغ مرده من آفتاب چون نشود؟ که یک جهان دل روشن نگاهبان من است به هر روش که فلک سیر می‌کند شادم که این سمند سبکسیر، زیر ران من است بهار در پس دیوار باغ پنهان شد ز بس که منفعل از چشم خونفشان من است چگونه سر ز خجالت برآورم از خاک؟ گلی نچید ز من آنکه باغبان من است نکرده صید ازین صیدگاه چون نروم؟ که گر هما فکنم، زور بر کمان من است بهار با نفس آتشین لاله و گل کباب گرمی هنگامه خزان من است نظر به نعمت الوان روزگارم نیست چو شمع، توشه من جسم ناتوان من است بساط سحر کلامان به یکدگر پیچید عصای موسی من کلک ناتوان من است ز پاره گشتن پیوند جسم معلوم است که ماه در ته پیران کتان من است درین غزل به تأمل نگاه کن صائب که بهترین غزلهای اصفهان من است