صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۷۲۹

بهشت یک ورق از لاله زار دماغ من است بهار برگ خزان دیده‌ای ز باغ من است ز درد و داغ، بهاری است عشق شورانگیز که سنبلش ز پریشانی دماغ من است اگر به شیشه گردون کنند، می‌شکند ز جوش عشق شرابی که در ایاغ من است دلی که سوخت به داغ خلیل، می‌داند که آتش دگران است عشق و باغ من است اگر چه کنج لب یار را حلاوتهاست کجا به چاشنی گوشه فراغ من است؟ غبار دیده یعقوب، سد راه شده است وگرنه یوسف گم گشته در سراغ من است دگر دل که خراشیده‌ام نمی‌دانم؟ که ناخن مه نو در کمین داغ من است مرا چگونه کند صائب آسمان خس پوش؟ که نور روزن خورشید از چراغ من است