صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۷۰۷

دل رمیده ما را صدای پا سنگ است بر آبگینه ما نقش آشنا سنگ است به بوی سوختگان مغز ما می‌شود بیدار اگر چه همچو شرر خوابگاه ما سنگ است چه شد که باد مخالف ندارد این دریا که هر نفس زدنی بر حباب ما سنگ است چنان شده است ز سودا مرا دماغ ضعیف که داغ بر سر بی‌مغزم، آسیا سنگ است امید صبح سعادت چنان گداخت مرا که استخوان مرا سایه هما سنگ است همان به پله میزان عشق بی‌وزنم اگر چه درد مرا کوه قاف، پا سنگ است شکستگی است زبان سؤال را پر و بال وگرنه کاسه دریوزه را سزا سنگ است مکن شکستگی خود به بیغمان اظهار که مومیایی این قوم بی‌حیا سنگ است ترا چراغ بصیرت ز غفلت است خموش که چشم بسته بود تا شرار با سنگ است ز ناله‌ام دل بلبل به خاک و خون غلطید که شیشه دل عشاق را نوا سنگ است خمار خنده بیهوده سخت می‌باشد عجب نباشد اگر کبک را غذا سنگ است مکن به سنگ دل سخت یار را نسبت که در میانه تفاوت ز شیشه تا سنگ است علاج خشکی سودا مجو ز صندل‌تر که دردهای گرانسنگ را دوا سنگ است همان به دست کسان است چشم ما صائب اگر چه همچو فلاخن غذای ما سنگ است