صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۶۹۶

ز ابر اگر چه هوای بهار ناصاف است غمین مشو که سراپرده‌های الطاف است صفای روی زمین در صفای دل بسته است که آب جوی بود صاف، چشمه تا صاف است نمی‌توان ز گرانان به گوشه گیری رست که کوه بر دل عنقا ز قاف تا قاف است هزار خرقه آلوده، رهن می‌برداشت چه نعمتی است که پیر مغان بانصاف است! به طوطیان سخنگو که می‌دهد شکر؟ درین زمانه که انصاف دادن، اسراف است به هر که بیش رسد خون، فتوح بیش رسد که جای مشک ز آهو همیشه در ناف است کدام حجت ناطق به از کلام بود؟ سخن چو هست، چه حاجت به دعوی و لاف است؟ میان کعبه و بتخانه مانده‌ام حیران که گوی کودک بی‌معرفت در اعراف است به غیر موی شکافان کسی نمی‌داند که تار و پود جهان در کف سخن باف است به نقش پرده عیب است تا دلت مایل هنوز آینه سینه تو ناصاف است چه التفات به سنگ محک کند صائب؟ به نور چشم بصیرت کسی که صراف است