صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۶۹

مشکل است از کوی او قطع نظر کردن مرا ورنه آسان است از دنیا گذر کردن مرا بال من در گرد سر گردیدن گل ریخته است از مروت نیست زین گلشن به در کردن مرا نیست در کالای من چون آب روشن پشت و روی چیست یارب مطلب از زیر و زبر کردن مرا؟ گر چه از شیشه است نازک‌تر دل بی‌صبر من سینه پیش سنگ می‌باید سپر کردن مرا پیش گل چاک گریبان باز کردن زود بود شرم می‌بایست از مژگان‌تر کردن مرا در شکرزاری که موران کامرانی می‌کنند نیست از انصاف محروم از شکر کردن مرا دل چه باشد تا ز من باید به پنهانی ربود؟ آخرای بی‌درد، بایستی خبر کردن مرا با چنین سامان حسن‌ای غنچه لب انصاف نیست از برای بوسه‌ای خون در جگر کردن مرا من که با یاد تو دنیا را فرامش کرده‌ام از مروت نیست از خاطر به در کردن مرا در بیابانی که از نقش قدم بیش است چاه با دو چشم بسته می‌باید سفر کردن مرا از صدف صد پرده صائب کار من نازکترست آب تلخ و شور می‌باید گهر کردن مرا