صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۶۷۶

ازان به خاطر من ترک کار دشوارست که بار دوش توکل شدن به دل بارست اثر گذار اگر عمر جاودان خواهی که زندگانی هر کس به قدر آثارست ازان به تلخی هجر از وصال ساخته‌ام که رعشه دارم و این جام سخت سرشارست امید هست که شیرازه گهر گردد ز تار و پود جهان رشته‌ای که هموارست شد از شکست خریدار، توتیا گهرم همان ز ساده دلی تشنه خریدارست ازان همیشه بود وقت می‌پرستان خوش که هر کجا که غمی هست رزق هشیارست تو بی‌دریغ به ویرانه گنج می‌بخشی وگرنه درد ترا دل کجا سزاوارست؟ نفس شمرده زنان راست دل بجا صائب چمن صحیح بود تا نسیم بیمارست جواب آن غزل آصفی است این صائب زمانه‌ای است که هر کس به خود گرفتارست