صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۶۷

می‌پرد امشب ز شادی دیده روزن مرا خانه از روی که یارب می‌شود روشن مرا؟ تا به چشمم نور وحدت سرمه بینش کشید هر کف خاکی بود چون وادی ایمن مرا کی ز پیچ و تاب می‌شد رشته جانم گره؟ آب باریکی اگر می‌بود چون سوزن مرا تیره روزان صیقل آیینه یکدیگرند زنگ از دل می‌برد خاکستر گلخن مرا خوشترست از جامه پوشیده، عریان زیستن تیره می‌گردد نظر از بوی پیراهن مرا فتح باب من بود در بستن چشم و دهان می‌شود از روزن مسدود، دل روشن مرا ربط من چون لاله با داغ جنون امروز نیست بود دایم اخگری در زیر پیراهن مرا پیش دریا نعل بی‌تابی مرا در آتش است خار نتواند چو سیل آویخت در دامن مرا فلس من چون ماهیان محضر به خون من نوشت حلقه فتراک شد هر حلقه زین جوشن مرا بی‌رخ او داغ در زیر سیاهی مانده‌ای است دیده خورشید اگر صائب شود روزن مرا