صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۶۶

پیش تیغ و تیر ناچارست استادن مرا چون علم، ناموس لشکرهاست بر گردن مرا صورت حال جهان زنگی و من آیینه‌ام جز کدورت نیست حاصل از دل روشن مرا چون علم می‌بایدم زد غوطه در دریای تیغ نیست بر تن گر چه غیر از پیرهن جوشن مرا برنمی تابد فروغ عاریت کاشانه‌ام گل فتد از مهر و مه در دیده روزن مرا فیض اشک گرم من خورشید را دارد کباب می‌شود سنگ ملامت لعل در دامن مرا در بهشت افتاد، هر کس باغ خود از خانه کرد سینه پر داغ دارد فارغ از گلشن مرا نیستم در انجمن غافل ز استعداد جنگ هست چون فانوس، جوشن زیر پیراهن مرا فکر بی‌حاصل سرم را در گریبان غوطه داد رستمی کو تا برآرد زین چه بیژن مرا؟ حاصل من برنمی آید به ارباب سؤال خوشه چین از دانه افزون است در خرمن مرا بی‌قراری‌های من منزل نمی‌داند که چیست نیست چون ریگ روان دلگیری از رفتن مرا از سیه روزان چراغ عیش من روشن شود نیست باغ دلگشا جز گوشه گلخن مرا خار دیوارم، برومندی نمی‌دانم که چیست جلوه خشکی است صائب روزی از گلشن مرا