صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۶۵۱

کباب شد دلم از بویش این شراب کجاست؟ شکست در جگرم شیشه این گلاب کجاست؟ نه شب شناسد و نه روز ابر، حیرانم که چشم روزن من محو آفتاب کجاست؟ عنان گسسته ز صحرا و دشت می‌گذرد دل رمیده من موجه سراب کجاست؟ پلی است در گذر سیل حادثات فلک درین قلمرو سیلاب، وقت خواب کجاست؟ مقام فقر و فنا جای خودفروشی نیست متاع خویش ندانسته‌ای که باب کجاست فتاد دم به شمار و تو از سیاه دلی به فکر خویش نمی‌افتی، این حساب کجاست؟ ز کار رفته سزاوار زخم کاری نیست به من که رفته‌ام از هوش، این عتاب کجاست؟ هزار جان عوض بوسه‌ای ز مشتاقان ستانی و نشماری یکی، حساب کجاست؟ روی به خانه آیینه بی‌طلب هر دم کناره از دل روشن کنی، حجاب کجاست نه بوسه است جواب سلام تا ندهند گره به گوشه ابرو زدن جواب کجاست؟ درین خرابه کمر باز می‌کند سیلاب به گوشه دل ویرانم این شتاب کجاست؟ ز بس که حسن تو سر تا به پا گلوسوزست نیافتم که دل خونچکان کباب کجاست ز جوش فکر تو صائب جهان به وجد آمد سیاه مستی کلک تو از شراب کجاست؟