صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۶۴۲

لب لعل تو ز خون دل من جام گرفت سرو قد تو ز آغوش من اندام گرفت هیچ کس زهره نظاره چشم تو نداشت نمک اشک من این تلخی بادام گرفت کوه تمکین تو تا سایه به دریا افکند نبض بیتابی موج خطر آرام گرفت خم می‌جلوه فانوس تجلی دارد پرتو روی تو تا در می‌گلفام گرفت می‌چکد خون ز جبین عرق شرم امروز تا که از لعل لبت بوسه به پیغام گرفت؟ هر کجا حسن گلوسوز تو منزل سازد می‌توان بوسه به رغبت ز لب بام گرفت کرد یعقوب صفت جامه نظاره سفید چشم هر کس به تماشای تو احرام گرفت نیست یک شمع درین بزم به سرگرمی من سوخت هر کس که من سوخته را نام گرفت تا قیامت نتوانست گرفتن خود را هر که صائب ز کف ساقی ما جام گرفت