صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۶۲۲

دل صد چاک اگر دست ز تن برمی داشت راه چون شانه در آن زلف معنبر می‌داشت آن که گریان به سر خاک من آمد چون شمع کاش در زندگی از خاک مرا برمی داشت دل بی‌حوصله سرشار ز می‌می گردید چون سبو دست طلب گر به ته سر می‌داشت می‌توانستم ازان لب، دهنی شیرین کرد خال اگر چشم ازان کنج دهن برمی داشت گر به همیان زر افزوده شدی طول حیات زندگی بیش ز درویش، توانگر می‌داشت اگر آیینه نمی‌بود ز روشن گهران که چراغی به سر خاک سکندر می‌داشت؟ صورتی داشت فکندن به زمین حرف مرا اگر آن آینه رو طوطی دیگر می‌داشت نتوان کند دل از صورت شیرین، ور نه کوه را ناله فرهاد ز جا برمی داشت همه را در سر و کار تو به رغبت می‌کرد صائب دلشده گر صد دل دیگر می‌داشت