صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۶۱۶

بی‌لب ساغر می‌دیده خونپالا داشت خم دلی پر گله از سرکشی مینا داشت این زمان بر سر هر فاخته‌ای می‌لرزد آن که چون سرو دو صد عاشق پا بر جا داشت لب ساغر به مذاقم نمکین می‌آید چشم شور که خم اندر خم این مینا داشت؟ بی‌جراحت کسی از مرحله عشق نرفت تیغ الماس به کف سبزه این صحرا داشت رنگ ناسور ز آیینه داغم نزدود پنبه هر چند درین کار ید بیضا داشت صائب آن عهد کجا رفت که از سوختگان داغ او گوشه چشمی به من شیدا داشت؟