صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۶۱۴

در پریشان نظری غیر پریشانی نیست عالمی امن‌تر از عالم حیرانی نیست قفس تنگ فلک جای پر افشانی نیست یوسف نیست درین مصر که زندانی نیست از جهان با دل خرسند بسازید چو مور کاین گهر در صدف تاج سلیمانی نیست چون ره مرگ سفیدی کند از موی سفید وقت جمعیت اسباب تن آسانی نیست تیر کج را ز کمان دور شدن رسوایی است زیر گردون وطن ما ز گرانجانی نیست نیست از نقص جنون، خانه نشین گر شده‌ایم عشق، شهری است درین عهد، بیابانی نیست ساده کن لوح دل روشن خود را از نقش که بصیرت به سواد خط پیشانی نیست در دل خاک، شهان گنج گهر گر دارند گنج بی‌سیم و زران جز غم پنهانی نیست به که بر لب ننهد ساغر بی‌پروایی هر که را حوصله زهر پشیمانی نیست سر زلف تو نباشد، سر زلف دیگر از برای دل ما قحط پریشانی نیست اژدها می‌شود این مار ز مهلت صائب رحم بر نفس نمودن ز مسلمانی نیست