صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۶۱۲

چشم مخمور ترا حاجت می‌نوشی نیست سرمه در چشم کم از داروی بیهوشی نیست سخن تلخی اگر می‌گذرانی مردی دعوی حوصله تنها به قدح نوشی نیست خوشه ما به دهن دانه آتش دارد برق با خرمن ما مرد هم آغوشی نیست دست تکلیف مکن در کمرم‌ای رضوان سبزه باغچه خلد، بناگوشی نیست می‌توان یافت ز عنوان جبین مضمون را هیچ علمی چو زبان دانی خاموشی نیست در دیار ستم از نامه صد پاره ما جای در رخنه دیوار فراموشی نیست دردسر تا نکشی صائب ازین بیخبران گوشه‌ای امن‌تر از عالم خاموشی نیست