صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۶۰

کی سبکباری ز همراهان کند غافل مرا؟ بار هر کس بر زمین ماند، بود بر دل مرا شکر قطع راه را پامال کردن مشکل است خواب کردن از مروت نیست در منزل مرا شوق را عشق مجازی از زمین گیران کند نیست چون قمری نظر بر سر و پا در گل مرا بی‌گزند دیده بد، درد و داغ عشق بود حاصلی گر بود ازین دنیای بی‌حاصل مرا از علایق خاطر آزادمردان فارغ است چون صنوبر نیست پروایی ز بار دل مرا می‌گدازد پرتو منت مرا چون ماه نو هر قدر خورشید تابان می‌کند کامل مرا دست احسانی که شکر از سایلان دارد طمع نیست کم از کاسه دریوزه سایل مرا از خس و خاشاک گردد بیش آتش شعله ور چوب گل کی می‌تواند ساختن عاقل مرا؟ وای بر من کز کهنسالی درین محنت سرا عنکبوت رشته طول امل شد دل مرا دست خواهد کرد خونم عاقبت در گردنش نیست گر در زندگانی رنگی از قاتل مرا چون سپند آسوده‌ام صائب ز منع دور باش می‌کند بی‌طاقتی آواره از محفل مرا