صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۵۹۵

آه من مد رسایی است که پایانش نیست بخت من ابر سیاهی است که بارانش نیست ابروی او مه عیدی است که دایم پیداست کاکل او شب قدری است که پایانش نیست همت از مهر فراگیر که با یک ته نان ذره‌ای نیست که شرمنده احسانش نیست چشم شبنم به شکر خواب بهاران رفته است خبر از پرتو خورشید درخشانش نیست روی گرم آن که ندارد ز بزرگان جهان آسمانی است که خورشید درخشانش نیست از چه از کاهکشان طوق به گردن دارد؟ چرخ اگر فاخته سرو خرامانش نیست گر چه برگ گلش از غنچه نمایان نشده است شبنمی را نتوان یافت که حیرانش نیست لب لعل تو چها می‌کند از شیرینی وای بر شهدفروشی که مگس رانش نیست گرد آن کعبه مغرور که صد قافله دل خونبهای سر خاری ز مغیلانش نیست چه خبر از دل آشفته ما خواهد داشت؟ آن که پروای سر زلف پریشانش نیست چهره هر چند به رنگ ورق گل باشد بی‌خط سبز، سفالی است که ریحانش نیست چشم شبنم ز هواداری گل روشن شد یوسف ماست که پروای عزیزانش نیست رشته عمر ابد روی به کوتاهی کرد راه خوابیده زلف است که پایانش نیست دست گستاخی من جرأت دیگر دارد گل ازان باغ نچینم که نگهبانش نیست گر چه بیماری ازان چشم سیه می‌بارد شیر را طاقت سر پنجه مژگانش نیست چه قدر جلوه کند در دل تنگم صائب؟ آن که میدان فلک در خور جولانش نیست