صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۵۹

می‌کشد هر دم ز بی‌تابی به جایی دل مرا نیست چون ریگ روان آسایش منزل مرا شهری عشقم، به سنگ کودکان خو کرده‌ام برنچیند دامن صحرا غبار از دل مرا گر چه از آزادگانم می‌شمارند اهل دید رفته است از بار دل چون سرو، پا در گل مرا می‌کند خون در دلم هر ساعت از چین جبین می‌کشد با اره از سنگین دلی قاتل مرا چون چراغ صبح دارم نقد جان در آستین می‌توان کردن به دست افشاندنی بسمل مرا چون حباب از روی دریا دیده من روشن است می‌زند در چشم، خاک اندیشه ساحل مرا ناخن تدبیر چون برگ خزان بر خاک ریخت وا نشد از کار دل یک عقده مشکل مرا نیست چون قسمت، چه حاصل رزق اگر صد خرمن است؟ باد در دست است چون غربال از حاصل مرا می‌دهد از سادگی اندام، آتش را به چوب آن که می‌خواهد به چوب گل کند عاقل مرا فرصت خاریدن سر نیست در اقلیم عقل وقت ساقی خوش، که گاهی می‌کند غافل مرا گر چه چون آیینه خاموشم ز حرف نیک و بد گرد کلفت روز و شب فرش است در منزل مرا گردم اما برنمی دارم سر از پای ادب با دو صد زنجیر نتوان بست بر محمل مرا هر که را باری است صائب بر دل من می‌نهد نیست همراهی که بردارد غمی از دل مرا