صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۵۸

از بهار افزود شور عشق چون بلبل مرا خامه مشق جنون گردید چوب گل مرا صحبت طفلان بود دیوانه را باغ و بهار دامن پر سنگ باشد دامن پر گل مرا با پریشان خاطری از وسعت مشرب خوشم چشمه‌ها پنهان بود در موجه سنبل مرا می‌شوند از زودرفتن‌ها، گرانان خوشگوار نیست از سیل بهاران شکوه‌ای چون پل مرا پای طاوس از پر طاوس باشد بی‌نصیب نیست غیر از خارخاری زان رخ گلگل مرا خواب من هر چند از رطل گران سنگین ترست شیشه می، می‌کند بیدار از قلقل مرا گل چو شبنم رو نمی‌پوشد ز چشم پاک من می‌برد با خود به سیر گلستان بلبل مرا معنی رنگین شراب لاله رنگ من بس است نیست صائب دیده حسرت به جام مل مرا