صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۵۶

نیست ممکن بر گرفتن دیده از رویش مرا اره گر بر سر گذارد چین ابرویش مرا خار و خس را دشمنی چون برق عالمسوز نیست آرزو نگذاشت در دل تندی خویش مرا می‌شود صد آه، چون مجمر اگر آهی کشم رخنه کرد از بس به دل مژگان دلجویش مرا شکوه‌ها در دل گره زان چین ابرو داشتم سرمه گفتار شد چشم سخنگویش مرا چون سپند از بزم خود چندان که دورم می‌کند می‌کشد بی‌تابی دل همچنان سویش مرا طوطی از آیینه می‌گویند می‌آید به حرف چون به لب زد مهر حیرت، دیدن رویش مرا؟ آن که چون یوسف به نقد جان خریدارش شدم نیست وزن برگ کاهی در ترازویش مرا از دم تیغ تغافل روی گردان چون شوم؟ سیل نتوانست بردن از سر کویش مرا سرو بر آیینه‌ام چون زنگ می‌آید گران هست در مد نظر تا قد دلجویش مرا نذر خاک آستانش سجده‌ای دارم ز دور من کیم تا قبله گردد طاق ابرویش مرا؟ رو نمی‌گرداند از تیغ تغافل جرأتم کز رمیدن رام خود کرده است آهویش مرا نیست تنها پیچ و تاب من ازان موی میان موی آتش دیده دارد هر سر مویش مرا دیگران را گر به کویش پای در گل رفته است در دل سنگ است صائب پای در کویش مرا