صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۵۴۷

صحن گلزار ز گل کاسه پر خون شده است لب جو از شفق گل لب میگون شده است ابر چون بال پریزاد به هم پیوسته است خاک تخت جم و گل تاج فریدون شده است شده مضراب گل از نغمه رنگین گلگون از رگ ابر هوا سینه قارون شده است بوستان از گل و ریحان رخ و زلف لیلی دشت از لاله ستان سینه مجنون شده است می‌کند جلوه فانوس، سیه خیمه دشت لاله از بس که فروزنده به هامون شده است بحر اخضر شده از سبزه شاداب چمن گل ز شبنم صدف گوهر مکنون شده است بس که پیوسته ز اطراف رگ ابر به هم گرد رخسار گلستان خط شبگون شده است چهره لاله عذاران شده ویرانه ز گل جغد چون خال فریبنده و موزون شده است جلوه سنبل سیراب جنون می‌آرد بید ازین سلسله سودایی و مجنون شده است خار دیوار به سرپنجه مرجان ماند چمن از لاله و گل بس که شفق گون شده است بس که از جوش گل و لاله گلستان شده تنگ دهن رخنه دیوار پر از خون شده است هر زمان صورتی از غیب چمن می‌گیرد لاله و گل، صدف خامه بیچون شده است دیده از نقش به نقاش نمی‌پردازد حسن خط پرده مستوری مضمون شده است کمی از حکمت اشراق دارد می‌ناب خم مکرر طرف بحث فلاطون شده است گشته سر حلقه صاحب نظران همچو حباب کاسه هر که درین میکده وارون شده است می‌دهد یادی ازان چهره گلگون گلزار چه عجب صائب اگر واله و مفتون شده است