صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۵۴

بی‌زبانی پرده داری می‌کند راز مرا می‌دهد خاموشی من سرمه غماز مرا گر برون آید، به خون خود گواهی می‌دهد ناله تا در دل نگردد خون، هم آواز مرا از نوازش منت روی زمین دارد به من چرخ سنگین دل زند گر بر زمین ساز مرا گوش گل بی‌پرده از گلبانگ من گشت و هنوز باغبان سنگدل نشنیده آواز مرا کی به ساحل می‌گذارد موجه خود را محیط؟ از شکستن نیست پروا بال پرواز مرا سیل از ویرانه من شرمساری می‌برد نیست جز افسوس در کف خانه پرداز مرا از شبیخون نسیم صبح ایمن می‌شود شمع اگر فانوس سازد پرده راز مرا از دو عالم دوخت چشمم دوربینی‌های عشق تا کجا خواهد گشودن چشم شهباز مرا عقل اگر صائب نسازد با دل من گو مساز عشق با آن بی‌نیازی می‌کشد ناز مرا