صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۵۳۸

دل من تیره ز بسیاری گفتار شده است زین پریشان نفس آیینه من تار شده است چون سیه روی نباشم، که ز بیمغزی‌ها مد عمرم چو قلم صرف به گفتار شده است همچو رهزن به دلش دیدن منزل بارست هر که را درد طلب قافله سالار شده است هست آگاه ز محرومی من از دیدار طفل شوخی که تهیدست ز گلزار شده است می‌گدازد چو مه چارده از دیده شور ساغر هر که درین میکده سرشار شده است نیست از دوزخم اندیشه که از شرم گناه هر سر مو به تنم ابر گهربار شده است چون سپندست سویدا به دلم بی‌آرام خال تا گوشه نشین دهن یار شده است تن به تسلیم و رضا ده که ازین خوش نفسان خار در پیرهن من گل بی‌خار شده است صائب از سنگ ملامت گله‌ای نیست مرا کبک من مست ازین دامن کهسار شده است