صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۵۰۵

شور دریای سخن از دل پر جوش من است قفل گنجینه معنی لب خاموش من است معنی بکر که در پرده غیب است نهان بی‌تکلف همه شب تنگ در آغوش من است هر خیالی که به آن اهل سخن فخر کنند در شبستان سخن، خواب فراموش من است چرخ دودی است که از خرمن من خاسته است خاک گردی است که افشانده پاپوش من است آسمان حلقه فتراک بود صید مرا لامکان منزل سهل سفر هوش من است چرخ نیلی که به روشن گهری مشهورست چون به معنی نگری، نیل بناگوش من است کاسه در خون جگر می‌زنم و می‌نوشم خون منصور مزاجان می‌کم جوش من است چهره پرده نشینان فلک، مهتابی است زان چراغی که نهان در ته سرپوش من است صوفیان را سخن من به سماع آورده است خم میخانه وحدت دل پر جوش من است خشت از مستی من چون خم می‌می جوشد در و دیوار درین میکده بیهوش من است در خرابات رضا نشو و نما یافته‌ام درد میخانه قسمت می‌سرجوش من است از قبا خرقه، ز دستار کله ساخته‌ام نافه خونین جگر از فقر قباپوش من است زاهدی نیست به عیاری من در عالم این ردا، پرده گلیمی است که بر دوش من است حلقه بندگی عشق بود در گوشم چشم بد دور ازین حلقه که در گوش من است بی‌هم آواز، نفس سرمه گفتار شود ورنه شور دو جهان در لب خاموش من است نرسد چون سخن من به دو عالم صائب؟ عشق را دست نوازش به سر دوش من است