صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۴۹۰

گر چه رویش ز لطافت ز نظر پنهان است هر که را می‌نگرم در رخ او حیران است می‌توان خواند ز پشت لب او بی‌گفتار سخنی چند که در زیر لبش پنهان است حسن او پا به رکاب از خط مشکین شد و باز فتنه مشغول صف آرایی آن مژگان است دل عاشق شود از پرده ناموس سیاه این چراغی است که مرگش به ته دامان است چرخ یک حلقه چشم است و زمین مردمکش دو جهان زیروزبر چون دو صف مژگان است شاهدی نیست سزاوار تماشا، ورنه در گل تیره ما آینه‌ها پنهان است ریشه نخل کهنسال فزون می‌باشد حرص با طول امل لازمه پیران است صائب از دیدن خوبان نتوان دل برداشت ورنه برداشتن دل ز جهان آسان است