صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۴۷۵

از دل خونشده‌ام چهره جانان داغ است از کباب‌تر من آتش سوزان داغ است الف از برق کشد بهر چه بر سینه خویش؟ گر نه از چشم ترم ابر بهاران داغ است جگر سوخته را تیغ بود آب حیات سر سودازده را چتر سلیمان داغ است مرهم داغ من تشنه جگر زخم بود بخیه زخم من بی‌سر و سامان داغ است لب خندانی اگر هست به عالم، زخم است گل بی‌خاری اگر هست به دوران، داغ است چون سمندر بود اخگر گل بی‌خار مرا از جگرداری من آتش سوزان داغ است نیست چون لاله ز خونین جگری رنگ ترا ورنه شیرازه اوراق پریشان داغ است چتر خورشید قیامت بودش سایه بید دل هر سوخته جانی که ز هجران داغ است کلف چهره ماه است دلیل روشن کز طمع، قسمت دلهای پریشان داغ است چون سیاهی نرود از سر داغش هرگز؟ گر نه از لعل لبش چشمه حیوان داغ است به چه تقریب ز فانوس حصاری شده است؟ گر نه از چهره او شمع فروزان داغ است می‌توان یافتن از ریختن رنگ سهیل که زر نگینی آن سیب زنخدان داغ است دل خونگرم من از دوری آن تیر خدنگ چون کریمی است که از رفتن مهمان داغ است آتش خشم فرو خور، که سراپای پلنگ از برون دادن این آتش پنهان داغ است می‌کند از قدح لاله تراوش صائب که نصیب جگر از نعمت الوان داغ است