صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۴۰۶

مشو از می‌گران، ترسم سبکدستان ربایندت به زور می‌چو مینا از میان مستان ربایندت قریب عالم آب از سبک مغزی مخور چون کف که از آغوش هم، چون موج، تردستان ربایندت مشو چون غنچه از افسون باد صبحدم خندان که کودک مشربان چون گل ازین بستان ربایندت اگر از باده گلگون چنین سرشار خواهی شد ز دست یکدگر چون جام می‌مستان ربایندت ازان بی‌پرده چون صائب نصیحت می‌کنم انشا که می‌ترسم به مکر و حیله و دستان ربایندت