صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۱۲۸

داغ می‌گلگل به طرف دامنم افتاده است همچو مینا میکشی بر گردنم افتاده است چون پلاس شکوه بر گردن نیندازم ز بخت؟ گل به چشم از نکهت پیراهنم افتاده است تا گذشتی گرم چون خورشید از ویرانه‌ام از گرستن گل به چشم روزنم افتاده است گر چه خاکستر شدم، ایمن نیم از سوختن شعله سنگین دلی در خرمنم افتاده است در حصار آهنین دارد تن و جان مرا شکر زنجیر جنون بر گردنم افتاده است طفل اشک شوخ چشم از بس در او آویخته است چاکها چون گل به طرف دامنم افتاده است صائب از تکلیف سیر بوستانم در گذر صحبت گرمی به کنج گلخنم افتاده است