صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۰۹۰

آن که داغ لاله زار از روی آتشناک اوست سینه ما چاک چاک از غمزه بیباک اوست آن که چون مجنون مرا سر در بیابان داده است حلقه چشم غزالان حلقه فتراک اوست می‌کند روشندلان را تربیت دهقان عشق دانه‌های پاک یکسر در زمین پاک اوست پخته می‌گردد دل خامان ز درد و داغ عشق آفتاب این ثمرها روی آتشناک اوست چون هدف هر کس که شد در خاکساریها علم هر کجا تیر جگردوزی بود در خاک اوست گر به ظاهر خاطر صائب غمین افتاده است عشرت روی زمین در خاطر غمناک اوست