شیطان

(شَ یا ش) [ ع. ] (اِ.)<BR>۱- دیو، اهریمن.<BR>۲- نافرمان.<BR>۳- شرور. ؛ ~ را درس دادن بسیار حیله گر بودن.<br>

(شَ یا ش) [ ع. ] (اِ.) ۱- دیو، اهریمن. ۲- نافرمان. ۳- شرور. ؛ ~ را درس دادن بسیار حیله گر بودن.

شیطان . [ ش َ ] (ع اِ) هر سرکش و نافرمان از مردم و پری و ستور و جز آن . ج، شَیاطین . (از منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). نافرمان . متمرد. (از فرهنگ فارسی معین ) (از اقرب الموارد). ◄ دیو. (دهار) (مهذب الاسماء) (مجمل اللغة) (آنندراج ) (منتهی الارب ) (ترجمان القرآن ص ٢). ◄ دیو استنبه . (ناظم الاطباء). ◄ دیو مردم . (دهار) (مهذب الاسماء). ◄ بدخوی سخت دل . (از منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). ◄ نوعی از نبات . ج، شیاطین . (مهذب الاسماء). نوعی از زقوم . (تحفه ٔ حکیم مؤمن ). ◄ مار. (از منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). ◄ (از ع، ص ) در صفت بچه ٔ شریر بی آرام شوخ . تُخْس . بازیگوش . (یادداشت مؤلف ).

شیطان . [ ش َی ْی َ ] (اِخ ) دو زمین هموارند در صمان و در آن هر دو آبگیرهاست برای آب باران . (منتهی الارب ) (آنندراج ).

شیطان . [ ش َ ] (اِخ ) ابن فرط ازدی . صحابی است و نبی (ص ) نام اورا تغییر داده به عبداﷲ موسوم کرد. (منتهی الارب ).

ابلیس، اهریمن، دیو، عفریت، عفریته، هرماس، هرمس زبل، زرنگ، محیل آتشپاره، بازیگوش، تخس، شرور (متضاد: آدم)

ابلیس، اهرمن (اهریمن)، روح شیطانی، روح خبیث لوسیفر، مفیستو، مار، فرشته رانده‌شده

دیو، اهریمن

فَأَزَلَّهُمَا الشَّیْطانُ «شیطان» از مادّه «شطن» گرفته شده، و «شاطن» به معناى خبیث و پست آمده است و شیطان به موجود سرکش و متمرّد اطلاق مى شود، اعم از انسان و یا جنّ و یا جنبندگان دیگر، و به معناى روح شریر و دور از حق، نیز آمده است، که در حقیقت همه اینها به یک قدر مشترک بازگشت مى کنند. باید دانست «شیطان» اسم عام (اسم جنس) است، و به عبارت دیگر «شیطان» به هر موجود موذى و منحرف کننده و طاغى و سرکش، خواه انسانى یا غیر انسانى مى گویند. مراد از «شیطان» در سوره «حجر» همان موجودات خبیثه متمردند که مى خواهند به آسمانها بروند و گوشه اى از اخبار این عالم ما که در آسمانها منعکس است، از طریق «استراق سمع» (گوش دادن مخفیانه) در یابند، و به دوستان خود در زمین برسانند، ولى شهابها همچون تیر به سوى آنها پرتاب مى شوند و آنها را از رسیدن به این هدف باز مى دارند.(20)