شیرین گویی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
شیرین گویی . (حامص مرکب ) صفت و حالت شیرین گو. خوش بیانی . شیرینی سخنی . (از یادداشت مؤلف ) : در مجلس ملوک هندوستان سخنوری و شیرین گویی می کردند. (حبیب السیر چ سنگی ج ٣ ص ١٥٥). رجوع به شیرین گو و شیرین سخنی شود.