شیرین کلامی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
شیرین کلامی . [ ک َ ] (حامص مرکب ) صفت و حالت شیرین کلام . شیرین سخنی . شیرینی کلام و بیان . (از یادداشت مؤلف ) : در مقام شیرین گفتاری و شیرین کلامی درآیند. (تزک تیموری، نسخه ٔ خطی، از مجله ٔ دانش سال ٢ شماره ٔ ٢ ص ٨٣). رجوع به شیرین کلام و شیرین سخنی شود.