شیرین لب

شیرین لب . [ ل َ ] (ص مرکب ) شیرین زبان . فصیح و بلیغ و آنکه گفتار وی شیرین و خوش آیند باشد. (ناظم الاطباء). ◄ نوشین لب : لب شیرین لبان را خصلتی هست که غارت می کند لُب ّ لبیبان . سعدی . گو ترش روی باش و تلخ سخن زهر شیرین لبان شکر باشد. سعدی . چه شیرین لب سخنگویی که عاجز فرومی ماند از وصفت سخنگوی . سعدی . آید هنوزشان ز لب لعل بوی شیر شیرین لبان نه شیر که شکّر مزیده اند. سعدی . ور شکرخنده ایست شیرین لب آستینش بگیر و شمع بکش . سعدی (گلستان ). رجوع به شیرین زبان شود. ◄ شیرین لب ؛ (اِ مرکب ) مقلوب لب شیرین . لبی که شیرین و شیرین سخن است : شیرین لب خود پیشم بر خنده چو بگشایی خسرو شمرم خود را چونانک ترا شیرین . سوزنی . چو شیرین در مداین مهد بنهاد ز شیرین لب طبقها شهد بگشاد. نظامی . تا چه کردیم دگرباره که شیرین لب دوست به سخن باز نمی باشد و چشم از نازش . سعدی .

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی