شیخوخیت
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(ش یَُ) [ ع. شیخوخیة ]<BR>۱- (مص جع.) پیر شدن.<BR>۲- (اِمص.) پیر ی.<BR>۳- مرشد بودن.<br>
فرهنگ فارسی معین
(ش یَُ) [ ع. شیخوخیه ] ۱- (مص جع.) پیر شدن. ۲- (اِمص.) پیر ی. ۳- مرشد بودن.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
شیخوخیت . [ ش َ / ش ِ خی ی َ] (از ع، اِمص ) شیخوخیة. پیری : در ایام شیخوخیت رقم کفران و سمت عصیان بر چهره ٔ خویش کشیدن موجب ملامت و ندامت باشد. (ترجمه ٔ تاریخ یمینی ص ٣٩).