شیخ بهایی | نان و حلوا | بخش ۶ - فی قطع العلائق و العزله عن الخلایق

هر که را توفیق حق آمد دلیل عزلتی بگزید و رست از قال و قیل عزت اندر عزلت آمد، ای فلان تو چه خواهی ز اختلاط این و آن؟ پا مکش از دامن عزلت به در! چند گردی چون گدایان در به در؟ گر ز دیو نفس می‌جویی امان رو نهان شو! چون پری از مردمان از حقیقت بر تو نگشاید دری زین مجازی مردمان تا نگذری گر تو خواهی عزت دنیا و دین عزلتی از مردم دنیا گزین گنج خواهی؟ کنج عزلت کن مقام واستتر واستخف، عن کل الانام چون شب قدر از همه مستور شد لاجرم، از پای تا سر نور شد اسم اعظم، چون که کس نشناسدش سروری بر کل اسما باشدش تا تو نیز از خلق پنهانی همی لیلةالقدری و اسم اعظمی رو به عزلت آر، ای فرزانه مرد! وز جمیع ماسوی الله باش فرد عزلت آمد گنج مقصودای حزین! لیک، گر با زهد و علم آید قرین عزلت بی «زای» زاهد علت است ور بود بی «عین» علم، آن زلت است عزلت بی «عین»، عین زلت است ور بود بی «زای» اصل علت است زهد و علم ار مجتمع نبود به هم کی توان زد در ره عزلت قدم؟ علم چبود؟ از همه پرداختن جمله را در داو اول باختن این هوسها از سرت بیرون کند خوف و خشیت، در دلت افزون کند «خشیه الله» را نشان علم دان! «انما یخشی»، تو در قرآن بخوان! سینه را از علم حق آباد کن! رو حدیث «لو علمتم» یاد کن!