شیخ بهایی | دیوان اشعار | مثنویات پراکنده | شماره ۱۰

عادت ما نیست، رنجیدن ز کس ور بیازارد، نگوییمش به کس ور برآرد دود از بنیاد ما آه آتش بار ناید یاد ما ورنه ما شوریدگان در یک سجود بیخ ظالم را براندازیم، زود رخصت اریابد ز ما باد سحر عالمی در دم کند زیر و زبر