شیخ بهایی | دیوان اشعار | رباعیات | رباعی شماره ۴۶

تا بتوانی، ز خلق، ای یار عزیز! دوری کن و در دامن عزلت آویز! انسان مجازیند این نسناسان پرهیز! ز انسان مجازی، پرهیز!