شکسته بالی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
شکسته بالی . [ ش ِ ک َ ت َ / ت ِ ] (حامص مرکب ) حالت و صفت شکسته بال . بال و پر شکسته داشتن . کنایه از فروتنی و ناتوانی و عجز نمودن . (از یادداشت مؤلف ) : مجنون ز سر شکسته بالی در پای زن اوفتاد حالی . نظامی . رجوع به شکسته بال شود.
فرهنگ املایی واژهدان
واژه ثبتشده در فرهنگ املایی